Zaterdag was er op de Dam in Amsterdam een demonstratie tegen de megastallen en intensieve veehouderij.

Helaas was dit al de tweede maal dat deze demonstratie gehouden werd, aangezien er nog niet genoeg veranderd is met betrekking tot wet- en regelgeving voor megastallen en intensieve veehouderij.

Net als vorig jaar, was de demonstratie weer goed bezocht! Dit keer waren er ongeveer 1000 mensen op de been tegen de megastallen.

Er waren diverse sprekers zoals Remco Stunnenberg (organisatie demonstratie), Kiza Donders (10 jaar en al een heldere kijk op de wereld) en Karen Soeters (oprichter PiepVandaag).

Na deze sprekers was er een debat tussen Tjeerd van Dekken (PvdA), Henk van Gerven (SP), Esther Ouwehand (PvdD)en Jesse Klaver (GroenLinks).

Geheel terecht werd er door Frank van Schaik gevraagd en gewezen op het feit dat onder andere GroenLinks en SP beslissingen hebben genomen op provinciaal gebied die haaks staan op wat ze landelijk willen.

Het is ondanks het thema mooi om te zien hoe sommige mensen de moeite nemen om zich te verkleden en spandoeken en borden te maken met allerlei leuzen.

Na het eerste deel van de demonstratie ging er een soort van protestmars door het centrum van Amsterdam over de Paleisstraat, Nieuwezijdse Voorburgwal, Spui en via Rokin weer terug naar de Dam.

Jammer genoeg stond er een hotdog kraam op de plein bij de Dam tijdens de demonstratie.

Tijdens de protestmars werd er flink gescandeerd met teksten zoals "Megastallen weg ermee! Wat willen wij? Alle dieren in de wei!".

Het was goed om te zien hoeveel mensen mee liepen in de zogenaamde protestmars.

Na terugkomst op de het plein bij de Dam waren er nog enkele sprekers en daarna was de demonstratie afgelopen.

Het hopen blijft dat er volgend jaar geen demonstratie meer nodig is, maar de organisatie gaf al aan dat indien nodig er volgend jaar weer een demonstratie zal zijn! Wordt vervolgd!

Na het Leudal, kon ik natuurlijk de Meinweg in de buurt van Roermond niet overslaan!

Gelukkig kwam ik een route tegen die vanaf bezoekerscentrum Meinweg door het gebied loopt en je zo een goede indruk geeft van het gebied. (kijk op de website voor enkele opmerkingen mbt de routebeschrijving)

Het gebied is gelegen in Nederland maar ook in Duitsland.

Vanaf de bushalte is het maar 300 meter naar het bezoekerscentrum, dus goed te doen om de route te bereiken per openbaar vervoer.

Je hebt keus uit twee routes, een route van 10 km of een route van 18 km. Op het open gebied, heidegebied, maakt de route van 18 km een grote ronde over het gebied, terwijl je met de 10 km route over een veel kleiner stuk van het heidegebied wandelt.

Vanaf het bezoekerscentrum loop je over een landweg richting het bos, waar je al snel veel wroetsporen zult zien van wilde zwijnen.

Tijdens de wandelroute kom je ook een spoorlijn tegen, uitkijken hoef je hier niet want de spoorlijn is al geruime tijd niet meer in gebruik.

De spoorlijn wordt ook wel 'ijzeren rijn' genoemd.

Al snel kom je op een open heidegebied uit en kom je een klein poeltje tegen waar momenteel de kikkers volop zitten te kwaken!

Wanneer je even bij het poeltje gaat zitten kun je goed zien dat er diverse kikkers tussen en over de heide springen en kruipen richting het water.

Op de kruising bij een groot ven, gaat de lange route een extra grote ronde maken over het heidegebied, terwijl de korte route deze extra ronde dus overslaat.

Bij die kruising is ook een pad afgesloten voor fietsers, aangezien er te veel adders dood zijn gegaan door fietsers. Adders liggen namelijk vaak te zonnebaden op de zandpaden en zijn dan te laat om weg te kruipen als er een fiets aankomt.

Wanneer je goed kijkt naar het zand kun je diverse sporen ontdekken. Natuurlijk heel veel schoenafdrukken, maar ook van bijvoorbeeld een hagedis.

Bij het ven, is een vlonder waar je lekker in de zon kunt gaan zitten en genieten van de omgeving, de rust en de vogels en momenteel ook duizenden kikkervisjes!

Onderweg kom je ook nog een nieuwe uitkijktoren tegen.

Vanaf de toren heb je een mooi zicht over het gebied, maar je zult ook tegen veel bomen aankijken!

Na de uitkijktoren loop je een lang stuk parallel aan de spoorlijn om weer terug te lopen naar het bezoekerscentrum.

Het is een afwisselend gebied van bos, heide en enkele vennen. Helemaal mooi zou het zijn als je een adder zou zien, maar dan moet je erg goed zoeken en geluk hebben!

De lange route ga ik zeker ook nog doen, aangezien ik nu de korte route gewandeld heb!

Navigatieroute: GPX en GDB

Op de site van prachtplekken staat het Leudal, een gebied in het midden van Limburg wat bekend staat vanwege de beken en de hoge oevers.

Vanwege het mooie weer een uitgelezen kans om een wandeling door dit gebied te maken.

Op de website van Water, Wandel, Wereld een website van grenspark Maas, Swalm en Nette staat een wandelroute van ongeveer 15 km door het Leudal.

Vanaf Sint Elisabeth's hof kun je de route beginnen.

Vanaf de parkeerplaats loop je meteen het bos in en al snel loop je langs de Leubeek ook wel Tungelrooyse Beek genaamd.

Op de oevers van de Leubeek kom je veel dalkruid, lelietjes van dalen en bosanemomen tegen. Maar ook op sommige plekken kom je daslook tegen.

De oevers zijn vaak hoog en stijl aan de binnenzijde van de bochten of juist sterk afgevlakt door het water.

Vanaf de Leumolen kun je recht over de Leubeek kijken.

Bovenstaande foto toont aan dat het inderdaad een prachtplek is. De beken, de stijle en hoge oevers, de afwisseling van bos, heide en beeklandschappen vormen een erg mooi geheel!

Helaas kwam ik onderweg een spitsmuis tegen die helaas niet de overkant van het wandelpad had gehaald.

Onderweg kom je een veld tegen waar diverse grafheuvels liggen. Net zoals in Zandoerle waar ze in de bossen verscholen liggen.

De route ten westen van de Roggelseweg is een stuk minder aantrekkelijk aangezien je hier lange stukken rechtdoor moet lopen en niet zoals ten oosten van de Roggelseweg slingerend parallel aan de Leubeek loopt.

Navigatieroute: GPX en GDB

Om de drukte van Koninginnedag te ontvluchten ben ik samen met Dennis naar België geweest.

In Beringen, ongeveer 40 km ten zuiden van Eindhoven, liggen enorme bergen.

Het zijn geen bergen die ontstaan zijn door de natuur, maar door de steenkoolwinning. Het zijn restproducten wanneer men naar steenkool graaft.

Het hoogste punt van een van de terrils in Beringen is maar liefst 135 meter hoog (ten opzichte van zeeniveau).

Vanaf de terril heb je een schitterend uitzicht over de wijde omgeving van Beringen.

Nu de bomen weer groen worden heb je mooie kleuren die je vanaf de terril kan zien.

Boven op de terril zat een kleine vos in het zonnetje te genieten.

Het oude mijncomplex Beringen en museum kun je ook goed zien liggen vanaf de terril.

De wandeling is 2,5 of 3,5 km en is vanaf de parkeerplaats ter hoogte Orgelwinningstraat huisnummer 50 bereikbaar.

In het najaar zeker de moeite waard wanneer de bladeren gaan verkleuren en je dan die verkleuringen zo van bovenaf kan aanschouwen!